6 sene önceki günleri bazen hatırlıyorum
iki çocuk , düşmüş bir adam , düşmüş bir adama talepleri ve anlayışı doğrultusunda etrafa görüntü adına dahil ettirerek aslında
 sevgiden haberi olmadan  aslında biraz da her kadın gibi standart normal beklentiler içinde bir kadın 
bugün onun kendinden ayrı bildiği ama etrafa görüntü icin eşi dediği adama her çocuksu ayna evresi atağında ağzına ve anlayabildigi kadarıyla beynine
ve ruhuna teptigin .... 
karabasan gibi uzak ....
şimdi sadece çocuklar adına mecburen bile  yanyana
durmaktan eğrinecek denli uzak...
aslında bu yol ... herneyse...
hatırladığım tam sevineceğim derken yanlış 
seçimlerin ve hayatını sürüklenmeye bırakmanın  sonucu idi biraz da olanlar. 
savaşmaya kendini yeniden inşa ya karar vermeden
öncesiydi . altyapı vardı ama şans eseri olasılıklarla bir yere kadar gidebilirdi hayat elbet.
yanlış insanı evlenmek için seçmek yanlış işi seçmek
bunların çoğundan dönebilir insan hasar alsa da
yanlış hayatı seçmenin bedeli ise ödenemez sanırım.
şimdi etrafta bakanlar bu adam biyonik mi hiç durmaz mı bir an olsun gibi methedilmenin
ya da ölecek zaten bu onun için bu acelesi gayreti gibi ya da aşağılayıcı binbir şeyi diyenlerinde  adamın gözünde çok mu ehemmiyeti var. hiç sanmıyorum.
insan ilkönce kendini yıkar ve hiçkimse insanın 
kendisi kadar kendine zarar veremez...
ve insan bir kez ağladığı şey için
bir daha ağlamaz.