... izlerden...
 kar yağmasını özledim dedi adam içinden.
tamam elbet soğuk fakirlik içinde ki insanlara zor ama ne yapayım özledim işte.
ilkgençlikte hiçbir erkeğin maddi güçle bile hayatında  ne hayal ne elde edemeyeceği kadar güzellikte kadınlar oldu kış ayazında karlı ve rüzgarlı sabahlara uzanan gecelerde,ince ayarlı devlet yağdanlıklarının korkulu ve soğuk ceset kokulu komünizminin yakıcı güneşinden kaçarken  babamın doğduğu ama büyüyemeden kendi babasiyla Aras ı geçerken amcasını kaybettikleri ve
geride bıraktığı topraklarda...
sonra Elbruzlar, kendi amcamla günler boyu dağlara yürüyüşümüz... gündüz gece demeden sırtında yetişkin yükünden biraz fazlası çocukça pesetmeyen bir inatla hayır taşırım diyerek botun içinde ödemli kanayan ayaklarla son dinlenti yükselti tepesine dolunay parlarken ayakta uyurken yürümek....
aslında hicbir şekilde sonradan doğru insan
olmayan ama nötralize edilen yanlış insanlarla çocukların hayatta hiçbir şey için ezilmesin ve yetişsin diye en zorlayıcı şartlara rağmen yürümek
çam ağaçlarının uğultulu rüzgarında
ensene vuran kar taneleriyle kulakların ağrıyana dek yürümek
ama hep yalnız yürümek
şimdi bazen kızlarımla yürüyorum ....
dilerim bu sene kar adam yapabilirim
her ikisiyle beraber....
bunu anlatması ise zor ve biraz daha zaman alacak sanırım .
hayatta kalırsam o zamana kadar ve
tabi ki
kar adam yapacak kadar kar yağınca anlatırım belki....